Το δάκρυ μου....

Σαν τον αητό φτερούγισα
κι αρνήθηκα του κόσμου
σύννεφα μαύρα μ' έκρυψαν
κι έμεινα μοναχός μου

Κι εκειά ψηλά στον ουρανό
στου ήλιου το λημέρι
στ΄αστέρια αναστορήθηκα
τσ' αγάπης το χαμπέρι

Δάκρυ το δάκρυ εγίνηκε
σύννεφο που νοτίζει
μα η αγάπη δεν ξεχνά
και μια ζωή... χαρίζει

Σαν τη βροχή το δάκρυ μου
θα πέφτει να ποτίζει
τον κόσμο που απαρνήθηκα
για να τονε δροσίζει

Κι άμα το νιώσεις μάτια μου
σα χάδι να σ' αγγίζει
τα μάτια σήκωσε να δεις
το νιο που φτερουγίζει....

Μια πραγματικά όμορφη ιστορία.....

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άνδρας αφηνόταν να σηκωθεί όρθιος στο κρεβάτι του για μία ώρα κάθε απόγευμα για να κατέβουνε υγρά από τα πνευμόνια του. Το κρεβάτι του βρισκόταν δίπλα στο μοναδικό παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άνδρας έπρεπε να περνάει όλη την ώρα του ξαπλωμένος. Οι άνδρες μιλούσαν για ώρες αδιάκοπα. Μιλούσαν για τις γυναίκες τους και τις οικογένειές τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, τη θητεία τους στο στρατό, πού πήγαν διακοπές. Κάθε απόγευμα, όταν ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο μπορούσε να σηκωθεί, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον «συγκάτοικό» του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Ο άνδρας στο άλλο κρεβάτι άρχιζε να ζει για αυτές τις περιόδους μίας ώρας όπου μπορούσε να ανοιχτεί και να ζωογονηθεί ο δικός του κόσμος από όλη τη δραστηριότητα και το χρώμα από τον κόσμο εκεί έξω. Το παράθυρο έβλεπε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια και μια ωραία θέα του ορίζοντα της πόλης μπορούσε να ειδωθεί στο βάθος. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε όλο αυτό με θεσπέσια λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και φανταζόταν αυτό το γραφικό σκηνικό. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει στο μάτι του μυαλού του καθώς ο κύριος δίπλα στο παράθυρο το απεικόνιζε με παραστατικές λέξεις. Μέρες, βδομάδες και μήνες πέρασαν. Ένα πρωί, που η πρωινή νοσοκόμα ήρθε να τους φέρει νερά για το μπάνιο τους , είδε το άψυχο σώμα του άνδρα δίπλα στο παράθυρο, ο οποίος πέθανε ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό σώμα. Όταν θεωρήθηκε πρέπον, ο άλλος άνδρας ρώτησε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και εφ' όσον σιγουρεύτηκε ότι ο άνδρας αισθανόταν άνετα, τον άφησε μόνο. Σιγά, επώδυνα, στήριξε τον εαυτό του στον ένα του αγκώνα να δει για πρώτη φορά τον έξω κόσμο. Πάσχισε να γείρει να δει έξω από το παράθυρο δίπλα στο κρεβάτι. Αντίκρισε ένα λευκό τοίχο....
Ο άνδρας ρώτησε τη νοσοκόμα τι θα μπορούσε να αναγκάσει το συχωρεμένο συγκάτοικό να περιγράφει τόσο έξοχα πράγματα έξω από το παράθυρο. Η νοσοκόμα αποκρίθηκε πως ο άνδρας ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε τον τοίχο και πρόσθεσε:
'Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει θάρρος''.

Ένας τύπος προχωράει προς.....το θάνατο του

Έξω από μια πόλη,σε ένα δασάκι,υπάρχει ένα σπίτι.
Ένας τύπος προχωράει προς το σπίτι.
Ανοίγει την πόρτα με το αριστερό του χέρι,
μπαίνει μέσα και βρίσκεται σε ένα δωμάτιο,
που κάθονται 11 άτομα γύρω από ένα τραπέζι.
Τοποθετεί πάνω στο τραπέζι μια βαλίτσα που κρατούσε
και την ανοίγει.
Όλοι σηκώνονται και κοιτάνε το περιεχόμενο της βαλίτσας.
Κουνάνε καταφατικά αλλά ανέκφραστα το κεφάλι τους.
Ο τύπος γυρίζει και με αργά βήματα,βγαίνει από το σπίτι.
Ξαφνικά από το τραπέζι σηκώνεται ένας,
βγαίνει γρήγορα στην αυλή και πυροβολεί τον τύπο,
σκοτώνοντας τον.
Τι έχει συμβεί;
Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας...

Μαργαρίτα

Προχώρησα αργά, διστακτικά στον κήπο με τα χρώματα.

Φοβόμουνα να αγγίξω τα λουλούδια, μην μαραθούνε.

Φοβόμουνα να τα μυρίσω, μην τους πάρω τη μυρωδιά.

Φοβόμουνα να αναπνεύσω, μην τους πάρω τον αέρα.

Άρχισε να σκοτεινιάζει και να χάνω τα χρώματα.

Να χάνω τον κόσμο γύρω μου.

Όλα ήταν θολά, ακατανόητα.

Ένα γλυκό, μεθυστικό άρωμα με τύλιξε ξαφνικά.

Χωρίς να βλέπω, προχώρησα μαγεμένος.

Σειρήνες ηχούσανε στ' αυτιά μου

και άρχισε να ροδίζει μέρα ξανά.

Αντίκρυσα μια λευκή μαργαρίτα

και μου φάνηκε να με κοιτά στα μάτια.

Στάλες δροσιάς αστράφτανε στα πέταλά της

και ζαλισμένος από τα χρώματα,

ναρκωμένος από το άρωμα,διψασμένος για τη δροσιά της έσκυψα

και πήρα κάθε σταγόνα από τα πεταλά της.

Αργά, τρυφερά και βασανιστικά μέθυσα....

Και τότε η μαργαρίτα,νεράιδα ονειρική μου ψιθύρισε:

Σ' αγαπώ.

Κι εγώ, της είπα.Γι' αυτό και δε θα σε κόψω ποτέ.

Θα μείνω εδώ,απλά να σε κοιτώ,να σε θαυμάζω,

να σε αγαπώ,να ζω.....

ΕΙΜΑΙ ΓΑΙΔΑΡΟΣ......ΠΑΡΚΑΡΩ ΟΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΩ!

Τυχαία βρέθηκα στην σελίδα των ''street panthers'' -μια παρέα από Θεσσαλονίκη- που ξεκίνησε την προσπάθεια αφύπνισης των ασεινήδητων,αναίσθητων και ηλίθιων που παρκάρουν όπου βρουν,χωρίς να ενδιαφέρονται για τίποτα και κανένα!Και όπως συνήθως,αφού στη χώρα μας η πολιτεία δεν μπορεί να επιβάλλλει το νόμο,κάποιοι ευσυνείδητοι πολίτες παίρνουν την πρωτοβουλία μπας και ξυπνήσουν εμάς τους κοιμώμενους και βελτιώσουν τα κακώς κείμενα.Τί έκαναν λοιπόν οι street panthers?
Τύπωσαν αυτοκόλλητα με καυστικότατο χιούμορ και προτείνουν να τα κολλάμε σε αυτοκίνητα που παρκάρουν ανεξέλεγκτα σε διαβάσεις πεζών,σε πεζοδρόμια,θέσεις αναπηρων και οπουδήποτε αλλού παραβιάζουν το νόμο και την ομαλή κυκλοφορία πεζών και οχημάτων.Πάρτε μια γεύση.....

Τυπώστε τα ή αγοράστε τα-είναι πάμφθηνα- στην σελίδα τους
www.streetpanthers.gr θα βρείτε σχετικές πληροφορίες και.. αρχίστε να τα κολλάτε!!!!!!!!!!!

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ...

13 Ιανουαρίου 1976.Νύχτα.Ένας τύπος σηκώνεται από την καρέκλα του,ανοίγει την πόρτα και κατεβαίνει τις σκάλες βιαστικά.Μπαίνει σε ένα αυτοκίνητο,ανοίγει το ραδιόφωνο και οδηγώντας αρκετά γρήγορα,φτάνει σε λίγα λεπτά στην άλλη πλευρά της πόλης.Σταματά έξω από ένα κτίριο,αφήνει το αυτοκίνητο να δουλεύει,κατεβαίνει και χτυπάει ένα κουδούνι.Η πόρτα ανοίγει,μπαίνει μέσα όπου συναντά κάποιον και βγάζοντας ένα πιστόλι... τον σκοτώνει.Κατεβαίνει γρήγορα στο αυτοκίνητό του και παίρνει το δρομο του γυρισμού.Στη μέση της διαδρομής,σταματά ξαφνικά στην άκρη και στρέφοντας το πιστόλι στο κεφάλι του,αυτοκτονεί.....
Ας ξετυλίξουμε σιγά σιγά την ιστορία.....

Υ.Γ.Υπενθυμίζω ότι απαντώ στις ερωτήσεις αποκλειστικά με ''ναι'' ή ''οχι''.
Καμιά φορά απαντώ με ''χμμμ'' που σημαίνει ότι η ερώτηση έχει κάτι πιάσει,
αλλά θέλει επαναδιατύπωση.
Κάντε όσες θέλετε!
Και μην ξεχνάτε: ο νικητής έχει δωράκι προσωπικό!!!

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα τα syncφιλαράκια-λουλουδάκια

Είπα να βγω στην εξοχή να πλέξω ένα στεφάνι
σήμερα πρώτη του Μαγιού που άλλος δε θα κάνει
Ένα κλαδί από μυρτιά θα πάρω να λυγίσω
και λουλουδάκια όμορφα τριγύρω θα τυλίξω


Πάμε λοιπόν θα κάνω αρχή με ένα dyosmaraki
μία chrysoula δίπλα του και ένα kyklaminaki

Μία paulina μελαμψή μια fourka μαγεμένη
μία eleni δροσερή μια mania ευτυχισμένη

Θα βάλω ένα babyboom δίπλα στην agroria
μία arcana,μια nikol και μια anastasia

Μια nellinezi φωνακλού στο nispell θα κολλήσω
κι ένα nwanda δίπλα τους σκέψεις να τους χαρίσω

Θα βάλω eseteimar ,sothis μακρομαλλούσα
μια dreamlady σκοτεινή, christinatoum(απούσα)



Θα βάλω φίλους διαλεκτούς το nikos τον panago
το spyro και τον KourtGeo το niok και το thano

Ένα matsola πειρατή, ένα Puppet,μια penny
μια bambaluna όμορφη, ξανθούλα ονειρεμένη

Μια vietcong μια xilaren και ένα penthesilaki
παρέα με τη fotini και με το melissaki

Ένα pirounia ένα kosti και ένα hackaday
δίπλα τους ένα d7j7 στιχάκια να τους λέει

Και το toucan(V67) γύρω να φτερουγίζει
κι ένα γλυκό χαμόγελο(smile) σε όλους να χαρίζει

'Αντε φίλοι μου καλοί καλή Πρωτομαγιά να περάσουμε....

Tα όμορφα χωριά όμορφα καίγονται...

Έλληνες όπως είδατε έρχεται καλοκαίρι
γι αυτό όλοι περήφανα να βάλουμε ένα χέρι
αρκεί μια σπίθα τη φωτιά ν’ ανάψει δίχως κόπο
κι ένα αεράκι είν’ αρκετό να κάψουμε τον τόπο.

Πέτα οδηγέ απ’ το τζάμι σου το αποτσιγαράκι
να μη λερώσεις φίλε μου το έρμο το τασάκι
κι άμα ανάψει και γεννεί το σπίτι σου λαμπάδα
να μη σε νοιάζει δάνεια μοιράζει η Ελλάδα

Κάψτε αγρότες τα κλαδιά και μην ανησυχείτε
ότι απομείνει πράσινο σε λίγο θα το δείτε
να γίνει στάχτη κάρβουνο κι ύστερα το χειμώνα
κλείστε τους δρόμους κι άρξασθε το δίκαιο αγώνα

Άντε βοσκοί στα μουλωχτά κάψτε τις χαρουπίδες
να βγει χορτάρι πράσινο να τρων οι προβατίνες
κι άμα φυσήξει ο Θεός και λαμπαδιάσει ο τόπος
φωνάξτε πως η βοσκική μάταιος είναι κόπος

Κι αν δε μπορείτε μόνοι σας το κράτος θα φροντίσει
η κρατική παρέμβαση τη λύση θα χαρίσει
με ένα βραχυκύκλωμα άξαφνα και τυχαία
απ’ τη ΔΕΗ να δεις φωτιά που ξεπηδά ωραία.

Όλοι μαζί βρε Έλληνες το λέει η ιστορία
το έθνος μας πήγε μπροστά μόνο με ομοψυχία
πάρτε τους αναπτήρες σας, τα σπίρτα κι ενωθείτε
κάψτε τα όλα Νέρωνες γεννείτε να χαρείτε

Είναι στ’ αλήθεια σύγχρονο η φύση να μαυρίσει
να μην αφήσουμε δεντρό δροσιά να μας χαρίσει
ανάψτε κλιματιστικά τις πόρτες όλες κλείστε
μες τη δροσιά της μοναξιάς δίχως ‘’αέρα’’ ζήστε.

Στον καναπέ του σαλονιού άνετα ξαπλωθείτε
και στα τηλεπαράθυρα κάθε απορία βρείτε
υπάρχει η τηλεόραση να σας ψυχαγωγήσει
πουλάκι δεν χρειάζεται να ξανακελαηδίσει.

Πραγματικά λυπάμαι για την κακομοιριά και την αναισθησία μας…

ΟΠΟΙΟΣ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ....ΚΕΡΔΙΖΕΙ!

Λοιπόν,θα σας πω μια ιστοριούλα και εσείς
θα μου βρείτε την απάντηση.
Μόνοι σας ή σε συνεργασία, καμιά σημασία δεν έχει!
Ή μάλλον έχει! Η συνεργασία είναι απαραίτητη.
Το παιχνιδάκι αυτό λειτουργεί με το σύστημα των
ερωτήσεων-απαντήσεων.
Απαντώ μόνο εγώ στις ερωτήσεις σας, μόνο που επιτρέπεται
να απαντώ μονολεκτικά.
Με ένα ναι ή ένα όχι δηλαδή.
Κάθε ερώτηση και κάθε απάντηση θα προσθέτουν ένα στοιχείο,
για να βρείτε το γιατί.
Ά.Μην ξεχάσω. Ξεκινήστε από την αρχή της ιστορίας.
'Αντε, βάλτε την φαντασία σας να δουλέψει.
Κουνείστε λίγο τα γραναζάκια στο κεφαλάκι σας.
Και το πιο σημαντικό:
Όποιος βρει την απάντηση έχει δώρο προσωπικό!!!!!!!!

Ήταν ,που λέτε,ένας τύπος σε μια πόλη.
Σηκώνεται ένα πρωί,παίρνει μια μικρή βαλίτσα
και συνοδευόμενος από μια γυναίκα,
φτάνει στον σιδηροδρομικό σταθμό.
Ταξιδεύουν σε μια άλλη πόλη,
όπου μπαίνουν σε ένα μεγάλο κτίριο.
Η γυναίκα φεύγει την επομένη μέρα μόνη.
Ο φίλος μας παραμένει και μετά από μερικές μέρες,
φεύγει κι αυτός από το μεγάλο αυτό κτίριο.
Παίρνει το τρένο του γυρισμού
και στο δρόμο της επιστροφής... πεθαίνει.

Τι έχει συμβεί;

Μια μικρή ιστορία....

Ήταν ένας γέρος, ένα μικρό αγόρι και ένας γάιδαρος.

Πήγαιναν στην πόλη και αποφάσισαν ότι το αγόρι θα πήγαινε καβάλα στο γάιδαρο. Καθώς προχωρούσαν συνάντησαν κάποιους ανθρώπους που τους είπαν ότι δεν ήταν σωστό ο γέρος να πηγαίνει με τα πόδια και το αγόρι καβάλα. Έτσι αποφάσισαν να αλλάξουν. Αργότερα συνάντησαν κάποιους άλλους ανθρώπους που τους είπαν ότι είναι ντροπή για το γέρο να αφήνει ένα τόσο μικρό παιδί να περπατάει. Έτσι αποφάσισαν να περπατούν και οι δύο. Όμως συνάντησαν κάποιους άλλους ανθρώπους που τους είπαν ότι είναι χαζό να περπατούν αφού είχαν ένα γάιδαρο μαζί τους. Έτσι αποφάσισαν να καβαλικέψουν και οι δύο το γάιδαρο. Σύντομα όμως κάποιοι άλλοι τους είπαν ότι δεν έπρεπε να φορτώνουν έτσι το καημένο το ζώο. Ο γέρος και το παιδί σκέφτηκαν ότι αυτό ήταν το σωστό και αποφάσισαν να κουβαλήσουν αυτοί το γάιδαρο. Καθώς περνούσαν από μια γέφυρα έχασαν την ισορροπία τους και ο γάιδαρος έπεσε στο νερό και πνίγηκε.

Ποιό είναι το δίδαγμα;Περιμένω....

Σκέψεις πειρατικές....

Πολλές οι σκέψεις που γυρίζουν στο μυαλό μου σκέψεις που μοιάζουν με σημαίες πειρατικές

δεν τον αντέχω άλλο πια τον εαυτό μου που 'ναι ο καιρός που υπήρχαν άλλες εποχές;

Δε θέλω άλλοι να οδηγούνε τη ζωή μου σε μονοπάτια κι ουρανούς

μοναχικούς

για ν' ανεβούνε να πατούν στην παρακμή μου δεν το αντέχω πια να ζω με τους νεκρούς.

Ίδια τα λόγια και οι πράξεις κάθε μέρα και όλοι τρέχουν να προλάβουν τη ζωή

κανείς δεν σκέφτεται να υψώσει μια παντιέρα που πάμε άνθρωποι,ποιός ξέρει να μου πει;

Όλοι μαθαίνουνε να ζουν χωρίς ανάσα χιλιάδες μπαίνουνε στο τρένο της φυγής

ο ένας ζει πάνω στου άλλου την ταράτσα μα απ'τις κουβέντες τους καλύτερη η σιωπή.

Κάποιους τους βόλευε να 'ρθει αυτή η μέρα αυτοί που τό 'ξεραν δεν ύψωσαν φωνή

βολεύει η άγνοια τους λίγους και σαν σφαίρα όταν σ'αγγίξει κάθε ελπίδα σ' αφαιρεί.

''Ο λόφος του ανθρώπου''

Στα υψώματα πάνω από το χωριό Σκινές του νομού Χανίων στέκει αγέρωχα και απλώνει τη γαλήνη και την ευλογία του σε όλο τον κάμπο, ο ‘’σταυρός του παπα-Γιάννη’’. Ένα όνειρο ζωής που έμεινε ατέλειωτο, καθώς ο Θεός κάλεσε κοντά του, πρόωρα και αναπάντεχα, τον εμπνευστή και δημιουργό του, τον ιερέα Ιωάννη Αποστολάκη. Χρόνια προσπάθειας και αγώνα για την δημιουργία ενός χώρου αφιερωμένου στη λατρεία του Θεού, με ένα παρεκκλήσι και ένα μικρό πέτρινο θεατράκι ,παρακαταθήκη του παπα-Γιάννη Αποστολάκη,στον Σκινέ, το χωριό που αγάπησε και λειτούργησε όλα του τα χρόνια. Δυστυχώς όμως, άλλες οι βουλές του θεού και άλλες του ανθρώπου, κι έτσι το ίδιο του το όνειρο, το ίδιο του το δημιούργημα έμελλε να του αφαιρέσει τη ζωή.










Μια στιγμή ήταν αρκετή για να ξεκολλήσει ένα τεράστιο κομμάτι από την πέτρινη βρύση(φωτ. φαίνεται η κόλληση) και να δώσει τραγικό τέλος στο ταξίδι του .Ήταν Μεγαλοβδομάδα μάλιστα και όπως τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο παπα-Γιάννης, ετοιμαζόταν να τελέσει εκεί πάνω, την ακολουθία της Μ.Πέμπτης, μαζί με όλο το χωριό που τον ακολουθούσε και τον στήριζε. Δεν πρόλαβε όμως και έμεινε εκεί να στέκει ο 17 μ. σταυρός, παρέα με το ατέλειωτο παρεκκλήσι, σαν φάρος πάνω από το χωριό, για να δείχνει το δρόμο της ελπίδας και της αγάπης στους κατοίκους του.
Κρίμα παπα-Γιάννη. Δεν πρόλαβες να ολοκληρώσεις το όνειρό σου. Μα η μορφή σου θα πλανάται πάντα εκεί, στο λόφο του ανθρώπου, όπως εσύ τον βάφτισες. Εκεί ψηλά μα και στον κάμπο του Σκινέ, να συντροφεύεις όσους σε γνώρισαν και να τους γαληνεύεις.

Σε ευχαριστώ για όσα μου έμαθες και μου χάρισες.

Ήλιος Θεός

Το τραγούδι ΄΄ Ήλιος Θεός'' το πρωτοτραγούδησε ο Βασίλης Σκουλάς.
Η ιδιαίτερη μελωδία του και οι πολύ όμορφοι στίχοι
το έκαναν γρήγορα πανελλήνια γνωστό.
Σίγουρα πρόκειται για ένα διαχρονικό τραγούδι που εκφράζει την ψυχή,
το πάθος και την ιδιαιτερότητα των Κρητικών.


Οι φωτογραφίες είναι από διάφορα σημεία της Κρήτης που
ούτε εμείς οι ίδιοι οι Κρητικοί ,θα προλάβουμε ποτέ να τη
γνωρίσουμε ολόκληρη .Οι ομορφιές της δεν έχουν τελειωμό...

Χαμένες ευκαιρίες

Επειδή μ'έπιασε το ποιητικό μου,αφιερώνω σε όλους τους απογοητευμένους το παρακάτω ποίημα μου

Σκέψου πόσες στη ζωή σου οι χαμένες ευκαιρίες
που η τυφλή η σκέψη σου δε σ'αφησε ν'αρπάξεις
και δες ότι τα λάθη σου δεν ήταν συγκυρίες
μα τα φτερά δεν άνοιξες ποτέ για να πετάξεις.

Βαρύ φορτίο η ζωή για τις μικρές σου πλάτες
και που να βρεις τη δύναμη το στήθος να φουσκώσεις
η ανάσα σου κοβότανε σαν έβλεπες τις στράτες
χρειάζεται πολλή ψυχή το χέρι για ν'απλώσεις.

Τα μάτια σήκωσε ψηλά και κοίταξε τον ήλιο
που κάποτε οι άνθρωποι τον είχαν για Θεό τους
αν θες να ξέρεις φίλε μου σε τούτο το βασίλειο
περνούν καλά μονάχα αυτοί που λένε τον καυμό τους.

Κι αν κάθε τόσο συναντάς εμπόδια κι ανηφόρες
μη σταματήσεις να σκεφτείς και μην λιγοψυχήσεις
το δρόμο σου συνέχισε υπάρχουν κι άλλες χώρες
που μόνο με προσπάθεια μπορείς να κατακτήσεις.